İnsanlığın sınırında doğanlar

kediyi yere bırakıp okumaya devam ettim, ben kitabı okurken aniden kedi ortadan kayboldu. sanki biri beni izliyor gibi hissediyorum... neden? "çok korku filmi izliyorsun biraz azalt Alaca... " dedim sessiz  ve  sadece benim duyabileceğim bir şekilde. acaba o kedi... insan değil miydi? saçma saçma konuşma alaca diye düşündüğüm anda bir ses duydum... gerçekten birisi vardı. kitaplardan biri yere düştü,  ama bir anda şöyle bir düşünce geçti aklımdan... 'belki kedi düşürmüştür... ama yinede bir kontrol edelim' diye düşündüm,  yavaş ve temkinli adımlar eşliğinde sesin geldiği yere ulaştım, tahmin ettiğim şeydi... kedi. ama hemen buradan gitmem lazımdı ama kitabı almalıydım ilk önce, bunun için hemen masama doğru koşar adımlarla geldim ama kitap ortalıkta yoktu.  sadece oturduğum belli bile olmayan bir masa vardı karşımda.  telaşla masanın altına baktım ama yoktu, hiç vakit kaybetmeden etrafına vaktım ama yine bulamadım, sonra burada sadece ben ve bir kedi oluduğunu hatırladım peki sadece ben ve kedi yoksak başka biride varsa?  belkide o adam benim dikkatimi dağıttı ve kitabı aldı, ama neden? o kitabta bir şey vardı, bilmediğim bir şey ama ben asla pes etmezdim. büyük bir cesaret ile errafı dolaşmaya başladım , yerlee raflara hatta yasaklı bölüme bile baktım. ama hiç bir iz yoktu... belki pes etmek için bir işaretti bu yada beni sınamak için bir oyun ama çok yorgunum . 

eve doğru giderken bir 'mieow' sesi ile arkama döndüm ve o van kedisinin arkamdan geldiğini gördüm, mecburi onu eve götürmek lazımdı. fırtınaya dayanamazdı ve şimşekler dans ederken bide, tahmini bir şekilde de birazdanda yağmur yağardı, hatta başlamıştı bile ama çok fazla değildi. onu böyle kötü bir havada tek başına bırakamazdım ama alamazdımda. belki sahibi vardır? evde tek yaşıyordum. ve kararım...eve alıyorum! hem evde tek olmaktan gına gelmiştim, ayrıca sahibide bırakmasaymış!