İz

Gece, üzerime bir karabasan gibi çökmüştü.

Sokaklar ıssız, sokak lambalarının cılız sarı ışıkları bile ürkütücüydü. Adımlarımı hızlandırdıkça arkamdan gelen her ayak sesini, rüzgârın savurduğu her kuru yaprağı bir polis sireni sandım.

Ceketimin cebindeki ellerim hâlâ titriyordu. Parmaklarımdaki kurumuş kanın soğukluğunu, tenimde bir damga gibi hissedebiliyordum.

O adama vurduğum an zihnimde tekrar tekrar canlanıyordu. Bakışlarındaki o kısa süreli şaşkınlık, ardından gelen korku ve nihayetinde çöken o son karanlık...

Yıllarca bu anın bana hafiflik getireceğini, içimdeki yükü hafifleteceğini sanmıştım. Ama yanılmıştım. Göğsümün üzerindeki o ağır kaya eksilmek şöyle dursun, daha da büyümüştü.

Tenha bir ara sokağa sapıp karanlık bir köşede durdum. Sırtımı buz gibi duvara yaslayıp derin derin nefes almaya çalıştım. Akciğerlerime dolan soğuk hava bile içimdeki yangını söndürmeye yetmiyordu.

Cep telefonumu çıkardım. Ekranın ışığı yüzüme vurduğunda gözlerim kamaştı.

Bildirim ekranında tek bir cevapsız çağrı veya mesaj yoktu; zaten bu dünyada varlığımdan ya da yokluğumdan haberdar olan kimse de kalmamıştı. Aniden arkamdaki ana caddeden yükselen bir siren sesiyle irkildim.

Kırmızı mavi ışıklar sokağın girişindeki binaların camlarına yansıyıp sönerken nefesimi tuttum. Beni mi arıyorlardı? Ceset bu kadar çabuk bulunmuş olabilir miydi?

Kalbim bir kuşun kanat çırpışı gibi göğüs kafesimi dövmeye başladı.

Duvarın gölgesine daha da sindim. Polis aracı hızla geçip gittiğinde derin bir nefes verdim ama panik dalgası geçmemişti. Ben artık sadece geçmişinin peşinde koşan yetim bir çocuk değildim. Ben artık aranan bir katildim.

Geriye dönemezdim. Bir evi, bir sığınağı, gidecek bir yeri olan Emre yoktu artık.

Yolun sonuna geldiğimi sanırken, asıl labirentin içine yeni adım attığımı anlamıştım. Gecenin karanlığına tekrar adım atarken cebimdeki telefonu çıkarıp SIM kartını kırdım ve çöp tenekesine fırlattım. Şimdi kaçış başlıyordu.