Gölgenin Hükmü,"Ateşin varisleri"

Bölüm 2•

Bölüm 2

Tema:

aElion'un Gözünden

​(Kütüphane Sığınağı)

a​Mira’nın nefesi tenimde, gözlerindeki o tehlikeli ateş ruhumu sarıp sarmalamışken, dışarıdaki dünya sanki bir anlığına var olmayı bırakmıştı. Yıllardır zihnime ördüğüm o kalın duvarlar, onun tek bir dokunuşuyla tuzla buz oluyordu. Tam ona doğru bir adım daha atacak, içimdeki o bastırılmış fırtınayı serbest bırakacaktım ki...

​Havadaki o tatlı, tanıdık elektrik aniden zehirli bir demir kokusuna bıraktı kendini.

​Gözlerim aMira’nın üzerinden kayıp, odanın taş duvarlarına ve pencerelerine çevrildi. Elystron’un üç güneşinden geriye kalan son kan kırmızısı Işık, camlardan içeri sızarken birden bire donuklaşmıştı. Gökyüzü kararıyordu; ama bu olağan bir gece yarısı değildi. Bu, doğanın kalbine saplanan zehirli bir hançerin rengiydi.

​Burası sarsılıyor...

​Aramızdaki mesafeyi kapatan o çekimi bir kenara itip hızla pencereye yöneldim. Parmaklarımın ucuyla cama dokunduğumda, uzaktaki Ayna Vadisi’nin yönünden gelen belli belirsiz ama derin bir uğultu zihnimi tırmaladı. Yüzyıllardır kusursuz bir uyumla parlayan kristal sütunlardan biri... kararmıştı. Orada bir yerlerde, mühürden çok önce dengenin kasıtlı olarak zehirlendiğini hissettim.

​"Bunu hissettin mi?" diye fısıldadım, sesimdeki tüm o romantik tını yerini keskin bir farkındalığa bırakırken. Başımı yavaşça aMira’ya çevirdim. Gözlerimdeki o ani ciddiyeti o da görmüştü. "Sadece mühür çatlamıyor, aMira. Biri... içeriden birileri bu çarkı bizim ellerimizle döndürmeye çalışıyor."

​Yıllardır saklandığım bu kütüphane artık güvenli değildi. Ve dışarıda, gölgelerin arasında bizi bekleyen bir düşman olduğundan artık emindim.

Pencereden dışarı, Elystron’un o efsanevi safir mavisi gökyüzüne doğru baktım. Normalde bu vakitlerde göğün derinliklerinde devasa iki gaz devi gezegen, cam gibi parlayan halkalarıyla ipek gibi süzülürdü; ama şimdi o görkemli silüetlerin üzerine karanlık bir bulut iniyordu.

​Gökyüzü sadece safir mavisiyle kalmazdı; bu dünyada hava durumunu ne rüzgar ne de mevsimler belirlerdi. Her şey, benim damarlarımda akan kanın içindeki kristal yoğunluğuna, yani ruh halime bağlıydı. Ve şu an içimde oynaşan o öfke, o gizli ihanetin sezgisi göğü hemen değiştirmeye başlamıştı bile. Safir rengi bulutlar yavaşça koyulaşıyor, havada keskin, yakıcı bir koku yayılıyordu: Asit yağmurları başlamak üzereydi.

​Bu dünyada var olmanın, nefes almanın tek bir kanunu vardı ve herkes bunu bilirdi: Damarlarındaki kanın içinde ne kadar çok kristal taşıdığın. Halk, her damla kan testinde o ışıltılı tanecikleri saydırır, zenginliklerini ve ömürlerini buna göre biçimlendirirdi. Ben ise bu dünyanın ta kendisiydim; bu yüzden kanımdaki kristallerin gücü, tüm gezegenin dengesini altüst etmeye yeterdi.

a​Mira, arkamda durmuş fırtınanın o keskin kokusunu içine çekerken gözlerindeki meydan okumayı hissedebiliyordum. O bile, damarlarındaki ateşin benim safir göğümün altında ne kadar dayanabileceğini hesaplıyordu.

​"Bak gökyüzüne, aMira," dedim sesimde engellenemez bir titremeyle, dışarıda pencerelere ilk asit damlaları tıslamaya başlarken. "Görüyor musun dev gezegenleri? Pencereden dışarı, Elystron’un o efsanevi safir mavisi gökyüzüne doğru baktım. Normalde bu vakitlerde göğün derinliklerinde devasa iki gaz devi gezegen, cam gibi parlayan halkalarıyla ipek gibi süzülürdü; ama şimdi o görkemli silüetlerin üzerine karanlık bir bulut iniyordu.

​Gökyüzü sadece safir mavisiyle kalmazdı; bu dünyada hava durumunu ne rüzgar ne de mevsimler belirlerdi. Her şey, benim damarlarımda akan kanın içindeki kristal yoğunluğuna, yani ruh halime bağlıydı. Ve şu an içimde oynaşan o öfke, o gizli ihanetin sezgisi göğü hemen değiştirmeye başlamıştı bile. Safir rengi bulutlar yavaşça koyulaşıyor, havada keskin, yakıcı bir koku yayılıyordu: Asit yağmurları başlamak üzereydi.

​Bu dünyada var olmanın, nefes almanın tek bir kanunu vardı ve herkes bunu bilirdi: Damarlarındaki kanın içinde ne kadar çok kristal taşıdığın. Halk, her damla kan testinde o ışıltılı tanecikleri saydırır, zenginliklerini ve ömürlerini buna göre biçimlendirirdi. Ben ise bu dünyanın ta kendisiydim; bu yüzden kanımdaki kristallerin gücü, tüm gezegenin dengesini altüst etmeye yeterdi.

a​Mira, arkamda durmuş fırtınanın o keskin kokusunu içine çekerken gözlerindeki meydan okumayı hissedebiliyordum. O bile, damarlarındaki ateşin benim safir göğümün altında ne kadar dayanabileceğini hesaplıyordu.

​"Bak gökyüzüne, aMira," dedim sesimde engellenemez bir titremeyle, dışarıda pencerelere ilk asit damlaları tıslamaya başlarken. "Görüyor musun dev gezegenleri? Onlar sadece izliyor. Ama bu dünyada kimin yaşayıp kimin kül olacağına karar veren şey, damarlarımızdaki kristallerin sesidir. Ve şu an... o ses öfkeyle çalıyor.".. o ses öfkeyle çalıyor."

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları