METANOYA

Yağmur sesi tüm şiddetiyle duyuluyordu. Sanki gökyüzü öfkeyle yeryüzünü parçalamaya çalışıyordu. Ayaklarım çıplaktı. Islak zeminde koşuyordum.

Nereye gittiğimi bilmiyordum ama bir şeyden kaçıyordum.

Ya da birine yetişmeye çalışıyordum. Nefesim kesiliyordu.

Boğazımla göğsümün birleştiği noktadaki baskı, her nefesi acıya dönüştürüyordu.

“Anne…”

Sesim karanlığın içinde kayboldu. Bir anda etraf kırmızı ve mavi ışıklarla doldu. Gözlerimi kısmama rağmen hiçbir şeyi net seçemiyordum. Ellerimle ışığı engellemeye çalıştım ama nafileydi. 

Sonra onu gördüm. Siyah bir silüet.

Yağmurun altında kıpırdamadan duruyordu. Yüzünü seçemiyordum ama gözlerini üzerimden ayırmadığını hissedebiliyordum. Beni izliyordu. Kalbim göğsüme sertçe vurdu. Bir adım attım. Tam o sırada yerde birinin yattığını fark ettim.