METANOYA

Yağmur sesi tüm şiddetiyle duyuluyordu. Sanki gökyüzü öfkeyle yeryüzünü parçalamaya çalışıyordu. Ayaklarım çıplaktı. Islak zeminde koşuyordum.

Nereye gittiğimi bilmiyordum ama bir şeyden kaçıyordum.

Ya da birine yetişmeye çalışıyordum. Nefesim kesiliyordu.

Boğazımla göğsümün birleştiği noktadaki baskı, her nefesi acıya dönüştürüyordu.

“Anne…”

Sesim karanlığın içinde kayboldu. Bir anda etraf kırmızı ve mavi ışıklarla doldu. Gözlerimi kısmama rağmen hiçbir şeyi net seçemiyordum. Ellerimle ışığı engellemeye çalıştım ama nafileydi. 

Sonra onu gördüm. Siyah bir silüet.

Yağmurun altında kıpırdamadan duruyordu. Yüzünü seçemiyordum ama gözlerini üzerimden ayırmadığını hissedebiliyordum. Beni izliyordu. Kalbim göğsüme sertçe vurdu. Bir adım attım. Tam o sırada yerde birinin yattığını fark ettim.

Annem.

Nefesim boğazımda düğümlendi. Üzerine koşmaya çalıştım ama ayaklarım sanki yere çivilenmişti.

Bağıramıyordum. Hareket edemiyordum. Annem bana baktı. Korkmuştu.

Hayır… bu korkudan daha farklı bir şeydi.

Sanki beni son kez görüyormuş gibiydi.

Dudakları titredi.

“Hazan… kaç…”

Bir anda omzumda bir elin ağırlığını hissettim.

Ve ben çığlık atarak uyandım.

—

Çığlığım hâlâ kulaklarımda çınlarken doğruldum. Yastığım gözyaşlarımdan sırılsıklamdı.

Komodinin üzerindeki saate baktım.

03.17.

“Kahretsin… yine aynı rüya.”

Şiddetle yağan yağmura dayanamayan cam aniden ardına kadar açıldı. Odaya dolan ıslak toprak ve çimen kokusu ciğerlerime işlerken savrulan perde tenime dokundu. Yataktan kalkıp camı kapattım. Karşımda duran boy aynası, her gök gürleyişinde odayı kısa süreliğine aydınlatıyordu. Yansıyan görüntüm her şimşekte biraz daha yabancı görünüyordu. Saçlarım darmadağındı. Göz altlarım morarmıştı. Tenim ise günlerdir yaşamıyormuşum gibi solgundu. Sandalyenin üzerindeki gri yün hırkayı omuzlarıma geçirip mutfağa yöneldim.

Yeni aldığım filtre kahveyi hazırladıktan sonra sokağı gören camın önündeki divana oturdum. Sokağın ortasında belli belirsiz yanan sokak lambası hem nostaljik hem de rahatsız edici bir görüntü oluşturuyordu. Yağmurun altında uzayan gölgeler, bir korku filminin donmuş sahnesi gibiydi. Bir gök gürültüsü daha duyuldu. Ve o an aklıma dün tanıştığım adam geldi.

Aldebaran.

Bu isim bile rahatsız edici bir şekilde içime işliyordu. Sanki onu bir yerden tanıyordum. Ama nereden? Masada duran bilgisayarı kendime çekip arama motoruna “Aldebaran” yazıp enter tuşuna bastım.

Karşıma çıkan ilk bilgi, ismini Boğa Takımyıldızı’ndan aldığıydı. “Doğunun gözcüsü” olarak geçiyordu.

Arapça anlamıysa çok daha tuhaftı: takip eden. (الدبران)

Takip eden…

Kelime zihnimde birkaç saniye yankılandı.

“Karakterli bir soyad,” diye mırıldandım kendi kendime. Fazla anlam taşıyan, sanki bir şey saklayan türden.

Ekranı aşağı kaydırdım. 

Karşıma peş peşe manşet haberleri çıktı. Şirket davetleri, gece organizasyonları, iş dünyasına ait fotoğraflar… Ve her karede aynı his vardı: Aldebaran adı, bulunduğu her yerde fazla dikkat çekiyordu. Ama hiçbirinde hakkında gerçekten bir şey yoktu. Sanki herkes onu tanıyordu ama kimse kim olduğunu bilmiyordu. Aşağı kaydırırken eski tarihli bir haber dikkatimi çekti.

Haberde yalnızca kısa bir cümle vardı:

“İş insanı Aldebaran Aras, yıllardır gözlerden uzak yaşamayı tercih ediyor.”

Haberi açtım.

Sayfa geç yükleniyordu. Parmaklarımı kupanın sıcaklığına bastırıp bekledim. Ve fotoğraf açıldı.

Siyah takım elbisesiyle bir davette çekilmiş fotoğrafı vardı. Fotoğrafa birkaç saniye boyunca anlamsızca baktım. Sonra kaşlarım istemsizce çatıldı. Bir gariplik vardı. Fareyi ekrana yaklaştırdım.

Fotoğrafın en arka köşesinde, cam yüzeyde beliren silik bir yansıma vardı.

Bir kadın. Yüzü seçilmiyordu. Ama boynundaki kolyeyi net görüyordum. Nefesim yavaşladı.

Çünkü o kolyenin aynısı şuanda benim boynumda ki kolyeydi  annemden bana kalan hatıraydı.

Bilgisayar ekranı bir anda karardı.

Odanın içini yalnızca dışarıdaki şimşek aydınlatıyordu.

Ve ilk kez içimde açıklayamadığım bir his yükseldi.

Sanki ben, yanlış bir şeyi uyandırmıştım.